Odkrywanie wrażeń związanych z rowerem elektrycznym: połączenie kolarstwa górskiego i jazdy na rowerze terenowym

Wstęp:

Podczas niedawnej przygody z kumplami, potrzebowałem roweru elektrycznego na naszą wyprawę rowerową w góry. Ku mojemu zaskoczeniu, natknąłem się na Rattan Sequoia mojego przyjaciela i elektryczne rowery górskie (e-rowery). Ciekawość wzięła górę i postanowiłem spróbować. Nie wiedziałem, że to doświadczenie podważy moje uprzedzenia dotyczące rowerów elektrycznych i zatrze granicę między kolarstwem górskim a szosowym.

Wspinaczka bez wysiłku:

Wbrew powszechnemu przekonaniu, wspomaganie pedałowania w rowerze elektrycznym nie jest subtelnym wspomaganiem – bardziej przypomina silnik. Nawet w trybie ekonomicznym pedałowanie przypominało obsługę manetki gazu. Korby stawiały minimalny opór, a rower bez trudu sunął do przodu i pod górę. Nasza grupa jednogłośnie zgodziła się, że można jeździć cały dzień bez pocenia się. W trybie ekonomicznym obiecano nam 4,5 godziny wspomagania, a po trzech godzinach jazdy miałem jeszcze około 30% baterii. Włączając tryb „Normal”, z łatwością osiągaliśmy prędkości ponad 32 km/h na podjazdach. Wspomaganie było tak silne, że zmiana biegów stała się praktycznie zbędna. Można było zostawić bieg na luzie i pozwolić rowerowi wykonać całą pracę, co przypominało jazdę na motocyklu terenowym. Chociaż nadal można podnieść tętno, forsując się, wspomaganie jest tak silne, że jazda na tradycyjnym rowerze jest zupełnie inna. Po pokonaniu ponad 30 mil podjazdu czułem, że mogę pokonać kolejne 100. Rower reagował natychmiast na najmniejsze naciśnięcie pedału, zapewniając wrażenia podobne do jazdy motocyklem crossowym, nawet podczas pokonywania kamieni i korzeni.

Niespodzianki na zjeździe:

Wbrew błędnemu przekonaniu, że wspomaganie roweru elektrycznego ogranicza się do podjazdów, byłem mile zaskoczony jego skutecznością na zjazdach. Dla zabawy zjechałem prostą niebieską trasą z włączonym trybem turbo. Przemknąłem przez serpentyny i bez trudu pokonywałem przeszkody, które zazwyczaj wytracają dynamikę. Wspomaganie nie ogranicza się do podjazdów; okazuje się również cenne na zjazdach, gdzie wymagane jest pedałowanie.

Wydajność DH i poziom zabawy:

Z perspektywy zjazdu, rower elektryczny spisywał się zadowalająco. Czułem się jak duży, ciężki rower górski – daleki od zwinności i przyjemności, jakich doświadczam na zwykłym rowerze górskim. Pod koniec dnia odczuwałem „nudę”, której rzadko doświadczam podczas tradycyjnej jazdy. Bezproblemowe podjazdy i powolne zjazdy stłumiły euforię, którą zazwyczaj kojarzę z kolarstwem górskim. Niewątpliwie było to wyjątkowe i ekscytujące doświadczenie, napędzane głównie przez czynnik nowości.

Przyszłe rozważania:

Czy ponownie pojechałbym na rowerze elektrycznym? Być może. Okazał się on korzystny dla naszej podróży, skutecznie zamieniając dzień jazdy w dzień odpoczynku. Nie wybrałbym jednak roweru elektrycznego na wysokiej jakości singletracki, chyba że spodziewałbym się nadmiernej ilości podjazdów. Wierzę, że istnieje realny powód, dla którego jazda w stylu „turystycznym” może być przydatna, a rowery elektryczne mogą się w tym sprawdzić.

Wniosek:

Moje spotkanie z rowerami elektrycznymi wprawiło mnie w osłupienie skalą oferowanego przez nie wsparcia. Chociaż niektórzy twierdzą, że wrażenia z jazdy na rowerze elektrycznym są porównywalne z tradycyjnym kolarstwem górskim pod względem treningu i przyjemności, ja się z tym nie zgadzam. Te pojazdy elektryczne różnią się od rowerów napędzanych siłą ludzkich mięśni i bardziej przypominają motocykle. W rzeczywistości oferują zupełnie inne wrażenia z jazdy – cichy motocykl sterowany stopami, udający rower górski. Każdy, kto jeździ na rowerze elektrycznym i twierdzi inaczej, może mieć ukryte intencje. Podsumowując, wrażenia z jazdy na rowerze elektrycznym bardziej przypominają jazdę terenową niż tradycyjną jazdę górską i można je traktować jako odrębny rodzaj jazdy i rowerzystę. Ważne jest jednak, aby uznać ich miejsce w dużych górskich trasach i docenić ich potencjał w przygodach turystycznych.